In the spotlight: Bryan Antoine- ‘Als ik zie dat spelers problemen hebben, probeer ik ze te helpen’

Vader Antoine was een fervent basketbalfan en toen Bryan vier jaar was fabriceerde vader een ring in de tuin en kreeg Bryan een bal in de handen geduwd en kon hij de eerste afstandsschoten alvast gaan oefenen. Toch was basketbal niet zijn eerste echte sport. Dat was baseball. Maar toen hij groeide en boven de 1.90 meter kwam, leek basketbal toch meer op hem van toepassing.  

Bryan was eerst enig kind. Pas toen hij tien jaar oud was kreeg hij een broertje. Inmiddels was het gezin verhuisd naar New Yersey. Daar ging Bryan naar Ranney School (high school), waar hij uiteraard basketbal speelde. In hetzelfde team speelden meerdere talentvolle spelers. Eén van de klasgenoten van Bryan was Scottie Lewis. Die zou in 2021 een NBA-contract tekenen bij de Charlotte Hornets. Bryan was in die tijd ook een van de topspelers in zijn klasse. ‘Zelf hield ik me nooit echt bezig of ik nu bij de eerste tien of eerste honderd spelers zat. Voor mij was belangrijk dat ik altijd de controle hield over hetgeen ik deed. Bovendien wilde ik dat mijn ouders en mijn broertje trots op mij waren zoals ik was’ verklaart hij, om aan te geven dat het op zich niet zo veel met hem deed in die tijd. 

Voor college ging Bryan naar Villanova. Daar liep hij echter een schouderblessure op en kon hij lange tijd niet spelen. Bovendien ging een knie opspelen en raakte hij een beetje op een zijspoor. Tot overmaat van ramp was het de covid-tijd. Inmiddels stond hij in contact met Radford College, waar hij de assistent-coach kende. Dat was voor hem de reden om in 2022 daarnaartoe over te stappen. Na zijn collegetijd tekende Bryan in 2024 een contract bij Pelister in Noord-Macedonië. Een jaar later verscheen hij op de Nederlandse en Belgische velden voor Den Helder Suns.  

Zoals aangegeven begon zijn basketbalcarrière al een beetje op vierjarige leeftijd maar dat was zeker niet het moment dat hij professional basketballer wilde worden. ‘Dat groeide in de loop der tijd. Natuurlijk heb je als kind wel gedachten om ooit in de NBA te spelen, maar dat was nooit echt een doel. Ik wilde over de wereld reizen. Daarbij wilde ik relaties aangaan en vrienden maken’, verduidelijkt hij.  

Over het leven in Groningen is hij heel uitgesproken: ‘I love it. It’s amazing. I love de mensen, de city, de cultuur en de winkels.’ 

Zoals gezegd, vorig jaar speelde Bryan voor Den Helder Suns. Hij speelde toen één keer in Martiniplaza en was gelijk onder de indruk van hetgeen het hier in Groningen betekent. Hij vertelt daarover het volgende: ‘Toen ik hoorde dat Den Helder Suns zou stoppen en ik in contact kwam met Donar Groningen, was het snel duidelijk voor mij om daarnaar toe te gaan. De historie, de impact en vooral dat Donar  Groningen ‘one of the top dogs’ is, was voor mij medebepalend om de keuze voor Donar Groningen te maken. Na een gesprek met de coach was het mij helemaal duidelijk.’ 

Bryan is trots op het feit dat de coach hem tot aanvoerder van het team maakte. Op de vraag wat zijn rol dan precies inhoudt geeft hij aan: ‘Ik richt me er vooral op om de boel bij elkaar te houden. Ik ben geen schreeuwer die anderen de les probeert te lezen. Nee, als ik zie dat spelers problemen hebben, probeer ik ze te helpen door o.a. met ze te praten. Eigenlijk is dat bij Donar Groningen heel gemakkelijk, want iedereen helpt iedereen. Dat maakt mij blij.’ 

De familie is, zoals bij heel veel spelers, erg belangrijk voor hem. Vanaf het spelen voor Redford was hij grotendeels al van huis. ‘Elke dag heb ik contact met mijn ouders. We facetimen dan. Moeder moet elke dag weten of het wel goed met me gaat en of ik wel genoeg eet’ vertelt hij lachend. ‘Afgelopen maart kwamen mijn moeder en broertje naar Den Helder. Dat was heel fijn. En hopelijk lukt dat dit jaar ook weer, maar dan naar Groningen. Mijn vader moet werken, dus dat wordt een lastig verhaal.’ 

Het vele reizen en de verre uitwedstrijden maken Bryan niet extra vermoeid. Dat zou je wel verwachten, maar hij is in staat om tijdens de lange bus- en vliegreizen zijn ogen te sluiten en lekker te slapen. Vanaf zijn 13e was hij al bekend met het reizen, ook met het vliegtuig. Voor uitwedstrijden werd er vaak gebruik gemaakt van een vliegtuig. 

Bryan is een echt buitenmens. Hij houdt ervan om lange wandelingen te maken in de natuur. Dat was ook het eerste wat hij checkte toen hij in Groningen kon tekenen: zijn er wel voldoende parken en bossen inde buurt? 

Richting de fans wil hij het volgende zeggen: ‘Bedankt dat jullie mij vanaf het begin accepteerden. Ik voelde me welkom. Dat geeft mij een goed gevoel. Julie zijn trots op het team en wij zijn trots op jullie. Dat realiseren we ons elke dag,’ 

Tekst: Bert ten Oever 

Foto’s: Erica Middel