In the spotlight: Killian Martin: ‘Ik ga elke dag met een glimlach naar mijn werk’

Over zichzelf zegt hij: ‘Ik ben een plezierige, 28-jarige professionele basketbalspeler die op een gepassioneerde manier leeft en van dat leven houdt.’ Hij is geboren in Genève en daar heeft hij ook zijn hele jeugd doorgebracht. Hij ging daar naar school tot hij op 18-jarige leeftijd zijn eerste profcontract kreeg aangeboden door de club uit Neufchâtel. In Genève leerde hij voor het eerst omgaan met een basketbal toen hij zeven jaar was. Hij speelde bij de jeugd van Bernex, de plaatselijke basketbalclub. Hij vond dat gewoon een leuk spelletje en droomde er toen ook niet van om ooit professioneel basketballer te worden. Dat kwam pas toen hij zijn reguliere schoolloopbaan erop had zitten en er vanuit Neufchâtel het aanbod kwam om een eerste profcontract te tekenen. ‘Ik dacht daar toen pas aan. En het is toch prachtig dat je van je favoriete sport je beroep kunt maken. Ik ga elke dag met een grote glimlach naar mijn werk’, geeft hij hierover aan.  

In totaal speelde hij zes jaar in Neuchâtel, waarna hij voor twee jaar naar Fribourg vertrok. Met die club haalde hij de kwartfinale in de strijd om de Eurocup. Het afgelopen jaar speelde hij voor het Zwitserse Nyon. Die competitie is vorige week dinsdag afgelopen voor deze club. Killian zou op vakantie gaan, maar zijn agent belde met de vraag of hij zin had om naar Donar Groningen te gaan. Korte telefoongesprekken met de general manager en de coach van Donar waren voldoende om Killian over de streep te trekken. ‘Het was voor mij een makkelijke keuze. Het werd me meteen duidelijk, dat er een plan achter zat en het niet zo maar even was om nog een paar wedstrijden uit te spelen. Ik kende ook twee van de vorige coaches (Ivan en Andrej) en dat zei me ook al voldoende.’ 

Killian heeft het idee dat het niveau van de BNXT net wat hoger ligt dan in de Zwitserse competitie. Waarschijnlijk zouden Genève en Fribourg het aardig kunnen bijbenen in de BNXT is zijn idee. ‘De oorzaak moet je dan vooral zoeken in de accommodaties en de hele entourage. Alleen Fribourg heeft iets vergelijkbaars, maar voor de rest is het niet geweldig. We trainen daar bijvoorbeeld gewoon in gymzalen. Niet te vergelijken met hier’, vult hij aan. 

In Zwitserland moet iedereen op enig moment de militaire dienst in. Of je gaat een sociale dienstvervangende opdracht doen. ‘Als je het leger ingaat, kan je een half jaar niet meer trainen en spelen. De sociale invulling geeft wel de mogelijkheid tot spelen. Ik deed een opdracht van een half jaar om met kinderen te werken bij het begeleiden van hun huiswerk. Daardoor kon ik wel gewoon trainen en spelen.’  

In 2021 maakte Killian voor het eerst deel uit van het Zwitserse basketbalteam. Sinds die tijd is hij daar een vaste kracht, soms ook als startende speler. Maar dat hangt af van de coach die er op dat moment is en hoe er gespeeld moet worden. 

‘Mijn eerste optreden in Martiniplaza was geweldig. Het oorverdovende applaus bij mijn presentatie, bij mijn eerste score en het feit dat iemand een Zwitserse vlag had meegenomen was prachtig’, geeft hij als antwoord op de vraag hoe het hem tot nu toe bevalt. ‘Nog nooit heb ik voor zoveel mensen gespeeld en dat geeft toch wel een speciaal gevoel.’  

Groningen is nieuw voor hem. Voorheen was hij alleen in Rotterdam en Amsterdam. ‘Het is fantastisch dat ik hier alles met de fiets kan doen. Ik ben inmiddels ook al de stad in geweest op mijn fiets. Als je een fiets krijgt van de club, moet je die ook gebruiken. In Zwitserland fiets ik eigenlijk niet, omdat het daar vooral bergop en bergaf gaat.’ 

Naast basketbal is Killian druk met fotografie en studie. Hij heeft namelijk een online universitaire studie Economie opgepakt. Dat kost hem ook twee tot drie uur per dag. Met fotografie zoekt hij vooral mooie (sport)auto’s als object. 

Het grootste succes is voor Killian eigenlijk te kunnen doen wat hij het meeste lief heeft…. basketbal. Maar natuurlijk ook de twee cups en de landstitel die hij met het team uit Fribourg heeft behaald. 

Het team waarin hij meteen is opgenomen vindt hij uitzonderlijk. ‘Ik ben meteen als vriend opgenomen. Dat merkte ik al meteen bij mijn eerste kennismaking met de jongens. De chemie in dit team is geweldig. Het zijn niet alleen maar basketballers die hun ding doen, maar het zijn vrienden in en buiten het veld. En dan is er heel veel mogelijk.’  Dat brengt hem ook meteen bij het doel van zijn verblijf hier in Groningen: de landstitel binnenhalen. Hij is op en top gemotiveerd om dat te bewerkstelligen. 

Tekst: Bert ten Oever 

Foto’s: Arnold Meijer