In the spotlight: Damian Forrest: ‘Ik ben niet speciaal - Ik wil gewoon een goed mens zijn’

De eerste vraag is vaak gelijk aan andere interviews. In dit geval was dat ‘Wie is Damian Forrest?’ Na enig nadenken vertelt hij: ‘Ik ben gewoon iemand als ieder ander. Omdat ik basketballer ben, ben ik niet een speciaal persoon. Ik ben net als alle andere personen iemand die gewoon leeft en probeert een goed mens te zijn.’  

Damian werd geboren in Fort Collins op 15 juni 2001 als oudste kind van het gezin Forrest. Na hem kwamen er nog vier zusjes. ‘Het is niet altijd eenvoudig om met vier van die meisjes op te trekken’, geeft hij aan. Wat wel duidelijk is, is het feit dat het allemaal basketbalsters zijn. Moeder was basketbalster op college. ‘Daar moest ze mee stoppen toen ze zwanger was van mij’, vertelt hij daarover. Het is dan ook geen wonder dat Damian zijn eerste kennismaking met basketbal niet meer kan herinneren. ‘Waarschijnlijk was dat toen ik net kon lopen. Alles draaide bij ons om basketbal.’ 

Vader was bij de marine en die was nogal eens van huis. In zijn jongste jeugd is Damian ook verhuisd naar San Diego, maar al snel ging het gezin terug naar Fort Collins. Daar ging hij naar school tot hij naar college ging. Hij verteerde in totaal drie verschillende colleges. Eerst in Michigan, daarna in Tennessee. Daar was hij maar kort. De laatste drie jaar was hij in Alabama op college en daar bleef hij drie jaar. Dat wisselen had te maken met basketbal en niet met zijn studie. In het vijf jaar college is Damian erin geslaagd om zowel zijn bachelor als zijn master te halen in Finance.  

Na zijn collegetijd vertrok Damian naar Europa. Via een Italiaanse agent kwam hij terecht in Neurenberg. Hij wilde graag naar Duitsland, omdat hij de Duitse taal ook machtig is via zijn opa. ‘Neurenberg is een prachtige stad. Ik zou daar best oud willen worden, maar omdat ik een verloofde in Amerika heb, zal dat wel niet gebeuren’ verduidelijkt hij.   

Als kind was Scottie Pippin zijn grote voorbeeld, maar toen hij wat ouder was en beter basketbal speelde, werd zijn grote voorbeeld Giannis Antetokounmpo. Hij zegt daarover het volgende: ‘Hij is een goede basketballer die heel allround is, maar meer dan dat is het een goede kerel met een goed hart. Dat is voor mij veel belangrijker dan een goede basketballer.’ 

In Groningen vindt hij het fantastisch om te fietsen. Hij is opgegroeid in Fort Collins, waar een heel vriendelijke fietscultuur heerst. ‘Alles is zo lekker dichtbij dat ik het allemaal op de fiets kan doen. Boodschappen, even de stad in, naar de training. Dat kan allemaal.’ Binnenkort gaan we samen nog een keer een toertje buiten de stad doen. 

Damian heeft heel veel verschillende (assistent)coaches gehad en van allemaal heeft hij wel het nodige geleerd. Maar tijdens zijn periode in Alabama heeft hij misschien wel het meest geleerd. ‘Maar JD heeft me gemaakt tot de basketballer die ik nu ben en met hem heb ik ook een speciale band’ voegt hij toe. 

Het team waarin hij nu speelt is voor hem geweldig. ‘We zijn zo close met elkaar, in het veld en daarbuiten. Wij zijn echt een team. Dat heb ik nog nooit zo meegemaakt. We houden allemaal van elkaar.’ 

Ook de ontmoetingen met de fans na de wedstrijd vindt hij geweldig. Hij houdt ervan om met verschillende mensen te praten over allerlei onderwerpen. ‘Ik kan wel naar huis gaan om televisie te kijken, maar dit is voor mij veel belangrijker.’ Heel vaak is Damian dan ook een van de laatsten die Martiniplaza verlaat. 

Naast basketbal heeft hij nog wel meer interesses. Eigenlijk draait het wel veel om sport. Straks wil hij het WK voetbal ook graag volgen. Maar ook in de winter wil hij graag snowboarden of gewoon skateboarden in de zomer. Ook muziek kan zijn goedkeuring krijgen. ‘Vooral metal muziek. Ik heb al heel wat van die concerten hier mogen bijwonen’ zegt hij daarover.  

Met veel genoegen kijkt hij terug op de gewonnen bekerfinale tegen Zwolle. ‘Dat is mijn grootste succes tot nu toe. En we hebben er nog eentje te gaan. Wat zou het mooi zijn om het kampioenschap ook binnen te halen.’ 

Voor de toekomst heeft hij niet een bepaald doel. Hij wil gewoon lekker doorgaan met basketbal spelen en dan het liefst in Groningen. Hij heeft het ontzettend naar zijn zin bij Donar en in Groningen. Als hij Groningen moet verlaten zal hij de club en de mensen in Groningen heel erg missen. ‘Hopelijk duurt dat nog jaren.’ 

Tekst: Bert ten Oever 

Foto’s: Erica Middel