In the spotlight: Austin Luke - Ik ben super gelukkig hier in Groningen

Austin is geboren op 27 oktober 1994. Met zijn 31 jaar is hij dan ook de meest ervaren speler in de huidige selectie. Hij groeide op in Rowlett (TX), dicht bij Dallas en ging daar ook naar highschool. Austin had een geweldige jeugd in een warme familie. Zijn familie ademde basketbal, zodat hij al heel vroeg met een basketbal bezig was. Zijn vader en opa waren beiden vroeger basketbalcoach. Ook zijn zus, met wie hij een hele warme band heeft, speelde ooit ook basketbal, maar zij had niet de ambitie om daarin verder te gaan. “Vroeger hadden we vaak de broer-zus-strijd, maar nu hebben we eigenlijk niets meer om ruzie te maken. Nu is ze een geweldige moeder van twee fantastische kinderen”, zegt hij over haar. Ook is hij zijn moeder eeuwig dankbaar, omdat ze kosten nog moeite spaarde om hem overal in de Verenigde Staten naar toe te brengen voor trainingen e.d. "Dat zal ik mijn hele leven herinneren", zegt hij daarover.

Vanaf 2014 speelde Austin vier jaar voor Belmont University. Dit college staat bekend om zijn teamspel en discipline (De Schicht, 2026). Dallas en Belmont (TN) liggen nu niet bepaald dicht bij elkaar, maar op de vraag waarom hij zo ver bij zijn familie wegging, antwoordde hij: “Ik wilde volwassen worden en zo nodig kunnen leren van mijn fouten. Dat lukt niet echt, wanneer je in de buurt van je familie blijft hangen”. Hij werd daar twee keer gekozen in het “OVC First Team”. Hier studeerde hij ook bedrijfskunde en haalde zijn bachelor.  

In 2018 tekende hij zijn eerste profcontract bij VEF Riga in Letland. Via steeds weer jaarcontracten bij verschillende club, kwam hij in 2020 in Nederland in Bemmel te spelen. Daar viel hij zodanig op dat Donar Groningen niet aarzelde om hem in 2021 ook een contract aan te bieden. Geen wonder dat Donar Groningen hem graag wilde inlijven na zijn schitterende prestatie tegen Zwolle, waarbij hij in de halve finale 52 punten scoorde.  

Ook in Groningen deed hij van zich spreken en leidde hij het team naar de BNXT-finale. Maar zoals hij zijn hele profcarrière al had gedaan, vertrok hij weer na een jaar. Nu, na weer verschillende clubs te hebben gediend, is hij weer een bepalende speler bij Donar Groningen. Hopelijk doorbreekt hij de 1-jaarcontracten en speelt hij ook volgend seizoen weer in Groningen. 

Austin is helemaal gelukkig hier in Groningen. Niet alleen heeft hij het geweldig naar zijn zin binnen de club, maar helemaal in de stad en eigenlijk helemaal in Nederland. “Toen ik hier in 2021-2022 speelde, was ik niet helemaal top. Ik had een vervelende blessure en daardoor kon ik niet veel van mezelf laten zien. Ik speelde toen nog wel aan het einde van het seizoen en wonnen we de beker, maar eigenlijk had ik helemaal niet moeten spelen. Dat kwam allemaal veel te vroeg. Dat ik kon spelen, was eigenlijk in een roes.

(lees verder onder de foto)

Maar nog veel belangrijker dan het basketbal is de kwaliteit van leven voor mij. En dat ervaar ik nu helemaal hier”. 

Hij koos voor Donar Groningen in 2025, nadat hij een paar jaar op de Balkan had vertoeft. “Dat is een prachtige regio om op vakantie te zijn, maar na mijn basketbaltijd daar wist ik wel, dat dit niet was wat ik belangrijk vind in het leven”, vertelt hij om duidelijk te maken, dat hij graag weer naar West-Europa wilde en met name naar Donar Groningen. 

Nashville (TN), waar Belmont bij hoort, staat bekend als hèt centrum van de country muziek. Austin luistert ook graag naar die muziek. Vooral tegen het einde van het seizoen, want dat doet hem dan alvast weer denken aan zijn familie, waar hij in de zomer uiteraard weer naar toe wil. “Dat geeft mij rust en dan kan ik me ook weer beter focussen op het basketbal”, verduidelijkt hij. Muziek van Jim Reeves, misschien hier wel de bekendste country zanger, noemt hij old school music. 

Bij Donar Groningen is Austin inmiddels uitgegroeid tot de belangrijkste floorleader van het team. Maar hoe zorg je er nu voor dat je dat goed kunt uitvoeren, is de vraag. “Dat heb ik bij het ouder worden geleerd. Ik moet eerst goed weten wie ikzelf ben en waarvoor ik sta en dat goed doorgronden, voordat ik een en ander op het team kan overbrengen. Dit is een jong team en de spelers moesten eerst ook aan mij wennen. Maar dat gaat steeds beter. Ze accepteren ook wat ik probeer over te brengen. Ik voel een grote verantwoordelijkheid om mijn kennis en ervaring over te brengen op deze jonge spelers”.  

De relatie met de Jason is voor Austin ook heel belangrijk. Hij kende Jason al en dat was ook een belangrijke reden om vorig jaar weer naar Donar Groningen te komen. “JD vertrouwt mij en ik vertrouw hem. Natuurlijk maak ik ook wel eens fouten en heb ik een turnover. Ik heb ook wel meegemaakt, dat ik drie keer een mooie assist gaf en dan een verkeerde en dan kon ik gaan zitten. Dat geeft geen vertrouwen. Maar dat vertrouwen voel ik wel bij Jason. Hier kan en mag ik mezelf zijn”. 

Het succes van dit team ligt volgens Austin vooral in het feit dat het een hecht team is. “We willen voor elkaar werken en accepteren elkaar in hoge mate. Eigenlijk durf ik het niet te zeggen, maar Amerikaanse spelers zijn heel vaak vooral met zichzelf bezig en hun eigen carrière. We hebben hier te maken met een stel Amerikanen die begrijpen dat je het met elkaar moet doen. Natuurlijk hebben we allemaal onze ambities, maar in het veld zijn we samen bezig. Dat geldt voor de Amerikanen, maar ook voor de Nederlandse jongens”.  

Austin heeft niet zoveel bezigheden naast het basketbal. Hij rust vooral veel. In deze periode van vijf wedstrijden in tien dagen is dat ook wel nodig. “Eigenlijk ben ik een basketbalnerd. Ik kijk wel veel Europees basketbal en een beetje NBA. En ik vind het wel fijn om de stad in te gaan en als het mooi weer is op een terras een kopje koffie te drinken".  

Austin heeft niet een echt ultiem doel voor het basketbal. “Ik wil altijd het beste uit mijzelf en het team halen. Vroeger als kind had ik het streven om voor een highschool te spelen en toen ik daar was wilde ik naar college. En natuurlijk droomde ik ook wel van de NBA. Maar toen agenten aan mij trokken om eens in Europa te kijken was dat weer een doel. Ik ben hier nu super gelukkig. En ik voel dat ik nog wel een paar jaar mee kan. En het zou mooi zijn, als dat hier in Groningen bij Donar nog een vervolg krijgt”. 

Tekst: Bert ten Oever 

Foto's: Erica Middel