In the spotlight: Bert ten Oever

We spraken elkaar nog net voordat hij op fietsvakantie gaat. Dat fietsen is hij 2 jaar geleden mee begonnen. De komende reis voert via Frankrijk en het Zwarte Woud naar Salzburg. De play offs zal hij fysiek niet meemaken. ‘Tenzij’ zegt Bert glimlachend, ’Donar op vrijdag 12 juni de vijfde wedstrijd in Den Bosch speelt.’ Dat het ook een vijfde wedstrijd van Donar tegen Landstede in Groningen kan worden, gaat er bij hem niet in. 

De in Meppel geboren boerenzoon begon op 10-jarige leeftijd aan paardensport. Hij zat in een uiterst getalenteerd team waarvan enkelen later zelfs op Olympisch niveau actief zijn geweest. Bert niet. Hij koos uiteindelijk toch voor een opleiding, de Pedagogische Academie en basketbal waarin hij ook al actief was bij de club Alcides, met als trainer Desi Bouterse. ‘Wij waren geen vrienden’, zegt Bert. 

Omdat Alcides eigenlijk een voetbalclub was, besloten Bert en een paar basketballende clubgenoten een aparte basketbalvereniging op te richten. ‘We wilden een andere koers varen, meer basketbal gericht.’ Dat werd de club Red Giants. We waren met 5 bestuursleden, 4 basketballers, alleen de penningmeester was geen sporter. ‘Ik speelde toen ook wedstrijden tegen Bouterse.’ Dat beviel Bert veel beter. 

In de succesjaren van Red Giants eind jaren ’80 en begin ’90 speelden ze eredivisie. We memoreren nog even de beladen wedstrijden tussen Donar en Red Giants. 

Als we het leven van Bert vanaf toen tot op heden samenvatten is het een wonderlijke mix van basketbal en onderwijs. Hij trouwde en trok bij zijn vrouw in, in Groningen. Ging spelen bij HSV. Stond voor de klas. Werd als coach districtskampioen met het damesteam van HSV. 

Een mooie tijd in het basketbal voor Bert waren drie jaren in Bodegraven. Daar speelde hij bij de basketbalvereniging Popey in de eerste klasse. Met veteranen als Harry Kip en Peter Kop. Drie jaar duurde dat feest. Om de band met HSV in stand te houden gingen ze met het team naar een toernooi in Haren. Tegen 2e divisie tegenstanders. Het jaar daarop mochten ze alleen meedoen op het hoogste niveau. 

Terug in het noorden werd Bert schooldirecteur in Tynaarlo. Door een vervelende enkelblessure was hij een tijd uit de running en wilde eigenlijk geen competitie meer spelen. Hij kwam terecht in een recreatief team van Jumping Five in Peize. De gewiekste Peizenaren wisten hem mee te krijgen naar een toernooi in Ferwerd. En zo werd hij toch weer verleid om competitie te gaan spelen. 

In het jaar 2003 was hij op 51-jarige leeftijd echt gestopt met basketbal, dacht hij. Intussen was hij in het onderwijs aan de slag gegaan bij de PABO voor het opleiden van jonge leerkrachten.  

Als je dan in 2009 in Groningen gaat wonen en Donar gaat bezoeken blijft het basketbal je natuurlijk bezighouden. Zeker toen in 2012 Bert bij een reorganisatie moest stoppen bij de PABO en als boventallige werd gedetacheerd bij de ALO. Als leerkracht bij de sportstudies. Dan komt sport, specifiek basketbal en onderwijs wel heel dicht bij elkaar. Het is bijna onvermijdelijk dat Bert op een gegeven moment de studenten leert basketballen. Het blijkt zijn nieuwe beroep en roeping. ‘Op die leeftijd nog prof worden, wie had dat gedacht? En heel leuk van die jonge mensen die denken het allemaal beter weten’, vult hij aan. 

Bert ontkwam er niet aan en moest natuurlijk ook zelf aan de bak. De intensieve acties kon hij delegeren naar de collega’s. Schieten ging echter prima. ‘Genieten hoor, om nog eens wat skyhooks af te vuren over een student.’ Onmiskenbaar heeft hij bewondering voor Kareem Abdul Jabar, de meest legendarische skyhookplayer van de wereld. 

Aan de samenwerking met Frank Edelenbos van RTC, de noordelijke basketbalacademie, heeft Bert goede herinneringen.  

‘Wij hebben er heel bewust voor gekozen geen geraniums te nemen’, vertelt Bert over het moment dat hij met pensioen ging in 2018. Wie bij Bert op de 11e verdieping naar buiten kijkt zie van alles, ook op het balkon, maar beslist geen geraniums. 

Hij raakt betrokken bij het organiseren van de dag voor een combinatie van topsport, breedtesport en sporters met een beperking. Met de FC, NIC, Lycurgus, GHHC en natuurlijk Donar. Een heel plezierig herinnering heeft hij nog steeds bij 2 broertjes, waarvan 1 met een beperking, die zeiden: ‘nou hebben we eindelijk eens samen kunnen spelen.’ 

Sport zorgt voor verbinding en ontmoeting. Kijk maar! Als gevolg van deze dag komt Bert in beeld bij Donar en rolt de organisatie in. Als schrijver, als stagebegeleider bij stagiaires sportkunde en marketing. De studenten leren omgaan met verantwoordelijkheid. Voor Donar is het mooi en voor de school is het interessant, een club als Donar als partner. 

Buitenlandse spelers of coaches kunnen bij hem terecht voor conversatielessen Nederlands. Zo ontstaat er af en toe een nauwere band met een speler. 

Als gastheer bij de Basketball Business Club is het de kunst om de gasten goed aan te voelen. Ieder BBC-lid wordt op persoonlijk wijze door gastheer Bert of een van de gastvrouwen ontvangen en begeleid. Dat ze zich welkom voelen en een prettige wedstrijd hebben. Als katalysator tussen alle lagen van de organisatie kun je Bert gerust de Haarlemmerolie van Donar noemen. 

Bij de nationale basketbalteams is Bert ook aanwezig als gastheer in Den Haag en Almere. De gasten heten daar VIP’s. 

Het ultieme Donar-moment is voor Bert nog altijd het landskampioenschap in 1982. Dat gevoel dat Groningen de titel pakte in een competitie en clubs uit het westen als Punch wist uit te schakelen. Al pratend over Donar momenten vertelt Bert dat het faillissement 3 jaar geleden voor hem een enorme dreun was. 

Of er na Donar nog een leven komt weet Bert niet. Hij is enorm verbonden met Donar en wil nog wel even doorgaan. Zijn vriendin heeft ook haar “oppasverplichtingen”. Er op uit trekken met een camper staat nog wel op hun gezamenlijke lijstje. Dat gaan ze doen als ze zich allebei weten los te maken van hun missies. Een verjongend Donar kan ook de impuls geven dat Bert nog eenmaal een skyhook over de geraniums scoort en samen met zijn vriendin full court Europa gaat doen. 

Jeroen van Linge